Het is mijn verjaardag en een van de gasten, Marlie, heeft een bijzonder cadeautje meegebracht. Ze kent me en weet waar mijn interesses liggen. Als ik het cadeaupapier eraf haal komt een boek tevoorschijn. Ik word al blij bij het zien van de prachtig vormgegeven omslag met de sprekende kleuren.
Als ik zie wie de schrijfster is moet ik glimlachen. Wat een toeval. ‘Marlie, ken je deze schrijfster?’ Vraag ik haar nieuwsgierig. ‘Nee’, antwoordt ze. ‘Er was een stapeltje boeken, bij de plaatselijke boekhandel met een bordje erop: Rooise schrijver.’ ‘Nou’, lach ik, ’deze schrijfster woont hier verderop in de straat en we kennen elkaar!’ ‘Wat leuk! Ik had geen idee,’ reageert ze verrast. ‘Goede keus Marlie! Bedankt!’
Ik kijk nog eens goed naar het boek en laat de titel op me inwerken: Dansen met de ziel, met mooie gouden letters op een lichte achtergrond. Iets verder naar beneden in donkerbruine kleine letters: Een pelgrimage door de eeuwen heen. En dan in een van de kleuren van de omslag, de naam van de schrijfster: Lot Blokpoel.
Ik kan niet wachten om te gaan lezen. Ik merk bij mezelf dat ik wil blijven lezen aan de ene kant maar aan de andere kant vind ik de inhoud zo bijzonder dat ik steeds moet stoppen om de woorden te laten bezinken. Soms wil ik zinnen opschrijven. Ik besef dat ik met dit boek een uniek inkijkje krijg in de ervaringen van Lot uit wat ze meemaakte in eerdere levens. Ze wisselt haar persoonlijke ervaringen af met een reflectie op het geschrevene. Dat zorgt ervoor dat ik als lezer haar ervaring beter kan begrijpen. Het laat me ook zien wat een regressie met de schrijfster doet. Ook de manier van schrijven spreekt me aan. Die is duidelijk, beeldend en gevoelig.
Tijdens het lezen blijven woorden en zinnen in mijn hoofd ronddansen. Dan zie ik voor me hoe het is om te leven in een stam in een oerwoud, dicht bij de natuur en er helemaal mee verweven te zijn. Waar de kwaliteiten van elk mens gezien en gewaardeerd worden door de hele groep en die zelfs levensreddend kunnen zijn.
Voorbeeld uit het hoofdstuk: Lapu, de indianenjongen. ‘Zodra kinderen kunnen kruipen, worden ze betrokken in de dagelijkse bezigheden. We volgen onze ouders en grootouders bij alles wat er moet gebeuren. Ze nemen ons mee en we worden met zachte hand en met eindeloos geduld begeleid.’ Ieder krijgt een taak die bij hem of haar past.
Uit het hoofdstuk: Ontmoeting met Lorenzo. ‘Ik voel bloed op mijn lichaam, maar heb geen idee of dit van mij is of van iemand anders. Ik voel geen pijn, geen spijt en besef ten diepste dat ik niets anders kan doen dan dit. Een grote klap naar rechts, waarbij ik even weerstand voel en dan is het ineens stil.’ Ook uit het verhaal van Lorenzo de tempelier, waarin hij vertelt: ‘De film van mijn leven komt voorbij. Een mengeling van mensen, situaties, beelden, ervaringen, vreugde, trots, liefdes, mijn passie, mijn missie, het verdriet, de boosheid, de stommiteiten en ondoordachte acties lijken in een moment te verschijnen.’
Waar ik heel stil van werd, is hoofdstuk vier. Over de jongen met het syndroom van Down: Lucas.
‘Mijn levensmissie is duidelijk en eenduidig. Het enige dat ik te doen heb, is om de energie op de plek waar ik geboren ben te verhogen, deze hoog te houden en te borgen.’ En ook: ‘Met dit energiewerk kunnen we de gehele aarde voorzien van hogere vibraties, omdat onze planeet dit nodig heeft.’
Met half ingehouden adem lees ik dat Lucas is verdwaald en op de vochtige grond van het woud in slaap is gevallen. Hoe de kwetsbare jongen wordt beschermd en ongedeerd door zijn familie wordt gevonden is prachtig beschreven. Mooi, ontroerend en bijzonder.
Tijdens het lezen van dit boek: Dansen met de ziel, kon ik niet laten om af en toe Lot een appje te sturen: ‘Goedemorgen Lot, Ik heb je boek weer opgepakt. Ik val in herhaling als ik zeg dat ook dit verhaal van Lucas weer grote indruk op me heeft gemaakt. Bijzonder en ook heel indringend verteld, zodat ik in het woud word getrokken en de jongen voor me zie, liggend op het mos. Ook de kille laatste fase van zijn leven is intens voelbaar voor me. Ik laat het bezinken en binnenkort pak ik je boek weer op. Je hoort nog van me. Warme groet.’ Willemien
Inmiddels heb ik het boek nu helemaal gelezen en ik vind het bijzonder interessant en goed leesbaar en beeldend geschreven.
Willemien
