Als voorbereiding op Kerstmis 2025 heb ik in de adventtijd een schrijfretraite gedaan.
De retraite was geïnspireerd op de Ignatiaanse spiritualiteit. Ignatius leefde in de zestiende eeuw in een tijd van grote omwentelingen in een wereld die in hoog tempo steeds complexer werd, zoals we dat nu ook zien.
In de eerste week was het thema: verlangen naar een woord, gevolgd door een bijbeltekst van Jesaja: ‘Uit de stronk van Isaï schiet een telg op, een scheut van zijn wortels komt tot bloei.’
Het was meteen raak, ik kwam tot bloei zou je kunnen zeggen, pakte mijn schrijfboek en begon te schrijven. Ik verlangde al zo lang naar woorden voor verhalen maar iedere keer als ik begon te schrijven, blokkeerde ik.
Er kwam geen zin op papier. Maar nu door die paar simpele woorden als: ‘verlangen naar een woord’ en de bijbeltekst schoot bij mij een telg op en ik begon te schrijven over wat ik die dag had gedaan.
In mijn schrijfboek lees ik terug: ‘Vanochtend ruimde ik een kast op en toen vond ik daar het kistje waarin ik na het overlijden van mijn man ons trouwboekje had gelegd, samen met de mooie woorden die we naar elkaar hadden uitgesproken bij de huwelijksceremonie. Ook de kaarten met felicitaties zaten erin. Het was fijn om deze woorden weer te lezen.
Op de deksel had ik een afbeelding met twee witte zwanen geplakt. Het zag er mooi uit. In plaats van het kistje terug te zetten in de kast heb ik het op een zichtbaarder plaatsje gezet met een fotootje van ons erbij en voelde dankbaarheid voor ons verleden’.
Een verleden van waaruit een nieuwe scheut is gegroeid en tot bloei is gekomen.
Henriëtte
