‘Mam, hier zijn de kaartjes.’ Een e-mail van mijn zoon. Leuk. Op zondagmiddag mag zijn dochter Sofie, onze kleindochter, dansen op een echt podium. Wel twintig groepen zetten dan letterlijk hun beste beentje voor. Er zijn garde-groepen – speciaal voor prinsenzittingen met Carnaval; zij imponeren in schitterende pakjes met de cancan, de radslag en wat al niet meer. Er zijn ook stoere meiden die met hun vriendinnengroep een dynamisch beweegfestijn weggeven. En er zijn kleine meisjes, die leuk aangekleed, onder leiding van hun coach een wervelend optreden laten zien op een mix van ritmes en melodieën. Tot die laatste categorie behoort Sofie. ‘Oma, kijk, zo moeten we onze dans beginnen,’ heeft ze me in mijn huiskamer al voorgedaan. Ze gooit haar benen beurtelings hoog in de lucht en ze buigt en strekt haar armen in een hoog tempo omhoog en naar links en naar rechts. Ze zingt erbij met een hoge stem. Ik knik goedkeurend. ‘Ik kom kijken hoor, samen met opa, we hebben al kaartjes.’
Het is zondag. Ik kijk snel of ik de tickets in mijn mobiel heb gezet. Nee, blijkbaar niet. Vlug zoek ik het op, op mijn IPad in mijn mailverkeer, met behulp van de slimme zoekbalk. ‘Sunrise’, zo heet de dansvereniging. Ja, daar komen de kaartjes tevoorschijn. Ik maak er gauw twee foto’s van. Dat is in orde. Tijd om te vertrekken.
Bij de ingang van de danszaal staat een lange rij. Natuurlijk, wat verwacht je anders? Ouders, broertjes, zusjes, oma’s en opa’s, iedereen wil het spektakel zien. Achter een raam boven de ingang zie ik Sofie verschijnen in haar danstenue. Ze zwaait, blij dat we er zijn. Langzaam schuift de rij naar binnen. Ik houd mijn mobiel in de aanslag. Enthousiast laat ik hem scannen door een vriendelijke heer.
‘Nee mevrouw, hij pakt hem niet, kunt u het scherm wat scherper stellen?’ ‘Huh, nee, ik weet het niet, waarom werkt het niet?’ Na nog wat pogingen mag ik me melden bij een jongedame aan de overkant die het ook eens zal proberen. ‘Nee, het werkt echt niet,’ zegt ze verbaasd. Ze kijkt nog eens goed op mijn scherm en constateert: ‘dit zijn kaartjes van een vorige uitvoering!’ Er begint me iets te dagen. In de haast moet ik de verkeerde tickets gescand hebben. Wat dom.
Ik verzin een list, want ik wil koste wat kost naar binnen. Ik wil Sofie zien. Ik laat me niet wegsturen. Geen twijfel. Ik heb immers betaald! De mensen in de rij achter ons beginnen ongeduldig te dringen. ‘Ik heb iets helemaal fout gedaan,’ beken ik. ‘Maar mijn zoon zit in de zaal,’ bluf ik meteen daarna. ‘Hij heeft de kaartjes gekocht en ik heb ze betaald, dus laat me asjeblieft binnen. Hij heeft de code op zijn mobiel. Laat me binnen. Ik stuur hem wel naar hier om de code te laten zien.’
Gelukkig strijkt het meisje eindelijk met de hand over haar hart.
Eenmaal binnen ploffen we zuchtend neer op twee door zoonlief vrijgehouden stoelen, bijna achter in de zaal. Wat een toestand. We kijken elkaar aan. Een bomvolle rumoerige donkere ruimte waar je struikelt over van alles en nog wat, nodigt zoonlief niet echt uit om terug te lopen naar de drukke ingang. Wat later zien we het meisje dat mijn kaartjes controleerde, speurend tussen het publiek door lopen. Zou ze ons zoeken? Ik voel me ongemakkelijk. Alsof ik hier niet mag zijn. Dan besluit ik haar te wenken. ‘We zitten hier, we kunnen de tickets laten zien.’ Ze knikt vriendelijk en gelooft me. Ze zocht ons niet, ze wilde alleen kijken of er nog lege stoelen waren. Wat een opluchting. Ik voel me nu een stuk beter. Ik kan gaan genieten van mijn dansende kleindochter.
In de pauze koop ik zes loten voor vijf euro. Voor de vereniging. Dat geld kunnen ze goed gebruiken. Als je alleen al ziet wat voor techniek voor geluid en licht aan zo’n show te pas komt. En dan al die bijzondere danskleding. Het is echt indrukwekkend. Sofie danst op haar allerbest.
Wat ben ik verbaasd als na afloop van de dansshow blijkt, dat ik in de loterij een hoofdprijs heb gewonnen. Stel je voor, dat ik niet binnen was gekomen. Dan had ik niet alleen het dansen maar ook die hoofdprijs gemist.
Deze oma moet nog wat beter leren opletten. Er kan zomaar heel veel misgaan met de nieuwe mogelijkheden op haar telefoon. Leve de vooruitgang. Maar het was dankzij Sofie een super-middag.
Ineke
