Henk en ik lopen door Woensel, door het winkelcentrum. Naast de HEMA is een flink deel van de stoep afgezet. IJzeren dranghekken markeren een ‘tijdelijke buiten-winkel’. Door een opening mag het publiek ‘naar binnen’ en de looproute volgen. Achter de hekken staan grote kratten met daarin…. Ja wat ligt daarin? Het blijken pakjes te zijn.
Het is een variant op een kofferverkoop of garage sale. Je kunt hier ‘blind’ pakketjes kopen, op de tast. Kosten: 2,50 per kilo. Er liggen honderden postpakketten, sommige in dozen, of enveloppen, andere in plastic verpakt. Ze variëren in grootte en gewicht. Het zijn poststukken die ooit verstuurd zijn maar nooit hun bestemming hebben bereikt. Ze zijn waarschijnlijk opgekocht door een handelaar en nu worden ze hier op dit stukje winkelcentrum doorverkocht aan een gretig publiek.
De man die bij de ‘ingang’ staat lokt de voorbijgangers: ‘Beproef je geluk. Waag het erop. Dé kans op een geweldig cadeau. Of je vindt voor een spotprijsje dat luxe item dat je al zo lang wilde hebben. Laat je verrassen. Wie durft?’ Een tiental mensen heeft de verleiding niet kunnen weerstaan en is al aan het graaien in de kratten. Ze wikken en wegen. Ze voelen of de verpakking iets van de inhoud verraadt.
Bij de uitgang worden de pakketjes van je keuze op een weegschaal gelegd. Dan wordt bekend wat jouw buit, jouw verrassing, gaat kosten. Ik zie veel mensen met diverse pakjes in hun armen, die eerst alles laten wegen. Pas nadat ze de prijs horen, beslissen ze of ze het aandurven een pakketje te kopen. De meeste mensen nemen hun zoektocht uiterst serieus, ze kijken zelfs een beetje gestrest. Ze willen natuurlijk allemaal meer dan waar voor hun geld, liefst een soort jackpot…
Ik stoot Henk aan. ‘Wij gaan vanavond bij Jet eten, zullen we een cadeautje voor haar kopen? Een echte verrassing?’ En zo begeven wij ons tussen het graaiende publiek. ‘We voelen aan de pakketjes en lopen dan weer naar een volgende krat. Tot een keuze komen is nog niet zo makkelijk. ‘Dit moet kleding zijn, dat lijkt me nou niet bepaald een leuk cadeau.’ En pakketten waarvan we vermoeden dat het apparatuur bevat voor huid of huishouden, laten we ook liggen
Bij de verzameling enveloppen houden we halt. We besluiten uiteindelijk een bruine kartonnen envelop te kopen. Hij weegt amper iets en voelt plat aan. Geen flauw idee wat erin zit. Het triggert mijn fantasie: ‘Ik hoop dat het een kaart of een foto is,’ zeg ik. ‘Altijd leuk om dan te gaan fantaseren over de ontvanger.’ Ik zie meteen een geweldig spannend of romantisch verhaal ontstaan….
Die avond overhandig ik met veel bombarie de envelop aan Jet. ‘Ik ben benieuwd wat het is,’ zegt ze. ‘Ja, wij ook,’ zeg ik. Als Jet me vragend aankijkt, beschrijf ik onze zoektocht in de bakken in geuren en kleuren. ‘Ik ben de spanning een beetje aan het opvoeren, snap je?’ zeg ik er ten overvloede bij.
Met veel tromgeroffel maakt Jet de envelop open.
We kunnen er niet omheen, we zijn diep teleurgesteld. We hadden echt iets spectaculairs verwacht, iets dat Jet blij zou maken, iets dat echt de moeite waard zou zijn, of iets waar een verhaal bij hoort.
Jet moet het doen met twee gele schoenveters, voor kinderschoentjes.
Elli
